Red haired Raven

Ég er hætt þáttöku í þessari senu til frambúðar, hef ekkert að gera þarna ef maður er stimplaður og afgreiddur fyrir það eitt að draga sig að ákveðinni manneskju sem er svo sannarlega milli tannanna á fólki. Það ágæta traust sem fólk hefur borið til mín og velvild virðist hverfa eins og dögg fyrir sólu. Í staðinn er maður útmálaður sem málpípa einhvers ásamt ýmsu öðru sem særði mig virkilega mikið.

Það fyllir mig mikilli sorg að gera þetta, en ég vil ekki taka þátt í ef það þýðir að ég skapa mér með því óvild, óvini eða vantraust án þess að hafa gefið tilfefni til annað en að vekja máls á hlutum sem merkilega margt fólk í senunni hugsar um á sama hátt.

Ég hef ekkert bloggað í rúman mánuð, enda ekki haft ástæðu til. Ýmsar ástæður liggja að baki, stífla, leiði, engin þörf til að tjá mig frá þessari hlið undanfarið. Ég hélt í smá tíma að ég væri að ganga í gegnum hálfgert tímabil á ný eins og í fyrra þar sem ég dressaði ekkert í marga mánuði. En ég held bara að svo margt annað fylli huga minn þessa dagana. Síðan er erfitt að eiga við sífellt þunglyndi sem er alltaf til staðar í mismiklum mæli.

Það er þó gaman að endurupplifa þau seinustu skipti sem ég hef klætt mig upp og verið eðal fólks, hversu æðislegt það var, æsandi.

Afmæli BDSM.is í janúar þar sem ég spókaði mig um í glænýjum stígvélum, partíið í desember þar sem ég hreinlega týndi karllægum hlutanum af mér andlega

heilt kvöld. Freakout þar sem ég kom fram í fyrsta skipti meðal fólks í rúmt ár.

Good times. :-)

En já, þögn hjá mér undanfarið, ekki af völdum ballgag því miður híhí. :-)

(afsakið uppsetninguna á færslunni, vafrarinn minn er með stæla)